22.04.2021
PL EN
27.03.2021 aktualizacja 27.03.2021

Porowaty może więcej

Fot. materiały prasowe Fot. materiały prasowe

Dzięki wolnym przestrzeniom w swojej strukturze materiały porowate mogą pochłaniać zanieczyszczenia powietrza i wody, magazynować i konwertować energię, stanowić nośniki katalizatorów i znajdować zastosowania w biomedycynie. Naukowcy doskonalą metody otrzymywania wysoce porowatych materiałów, m.in. mielenie kulowe.

"Materiały porowate mają w swojej strukturze pory, czyli wolne przestrzenie, które zapewniają dużą powierzchnię właściwą. Za tym idą dobre właściwości pochłaniania lub magazynowania np. dwutlenku węgla, par lotnych związków organicznych lub czystych nośników energii takich jak wodór i metan. W zależności od przeznaczenia tych materiałów otrzymuje się struktury mikroporowate zawierające pory do 2 nm oraz mezoporowate, których pory mieszczą się w zakresie od 2 do 50 nm" - wyjaśnia dr inż. Barbara Szczęśniak z Wojskowej Akademii Technicznej.

Na Wydziale Nowych Technologii i Chemii tej uczelni prowadzone są prace związane z mechanochemiczną syntezą materiałów wysoce porowatych pod kierunkiem prof. dr. hab. inż. Jerzego Chomy. Z naukowcami współpracuje prof. dr hab. Mieczysław Jaroniec z Kent State University w USA.

Metody mechanochemiczne można wykorzystać do otrzymywania m.in. materiałów węglowych, sieci metalo-organicznych, tlenków metali i różnorodnych materiałów kompozytowych.

Metoda mielenia kulowego służy do rozdrabniania materiałów i reakcji syntezy związków organicznych, jednak coraz częściej mielenie kulowe stosuje się w laboratoriach naukowych do syntetyzowania różnych nanoporowatych materiałów. Badacze oceniają, że energia kinetyczna wytwarzana podczas mielenia kulowego wystarczy, by rozerwać już istniejące i utworzyć nowe wiązania chemiczne. Dlatego też metody te coraz częściej proponowane są do ekonomicznego i ekologicznego otrzymywania użytecznych zaawansowanych materiałów, w tym materiałów wysoce porowatych.

Za jeden z kamieni milowych w historii materiałów porowatych uważa się rok 1992, kiedy to opublikowano syntezę materiałów krzemionkowych z uporządkowanymi mezoporami.

PAP - Nauka w Polsce

kol/ zan/

Copyright © Fundacja PAP 2021